Infrastruktura - Środowisko - Energia
Dodatek lobbingowy do "RZECZPOSPOLITEJ".
20 listopada 2007 r.

in english

Wybrane aspekty funkcjonowania operatora gazowego systemu dystrybucyjnego

Kazimierz Nowak, prezes Zarządu Mazowiecki Operator Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o., ProLinea Towarzystwo Rozwoju Infrastruktury

Z dniem 1 lipca 2007 r., realizując postanowienia Dyrektywy 2003/55/WE (Nowej Dyrektywy Gazowej) i implementującego ją na grunt polski znowelizowanego Prawa energetycznego rozpoczął funkcjonowanie Mazowiecki Operator System Dystrybucyjnego Sp. z o.o. (MOSD) powstały w wyniku przekształcenia z dotychczasowej Mazowieckiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. (MSG).

MOSD jest jednym z sześciu operatorów systemu dystrybucyjnego wchodzących w skład GK PGNiG S.A., kontynuujących działalność operatorską po wydzieleniu ze spółek gazownictwa działalności obrotu gazem w ramach realizacji programu konsolidacji działalności obrotu gazem. Zasadniczym przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług dystrybucji paliwa gazowego oraz zapewnienie bezpiecznego i ciągłego funkcjonowania zarządzanego systemu dystrybucyjnego. Obszar działania spółki obejmuje sześć województw, tj. mazowieckie, łódzkie, podlaskie oraz częściowo warmińsko-mazurskie, lubelskie i świętokrzyskie. W chwili obecnej spółka zarządza 390 km sieci wysokiego ciśnienia, 23,5 tys. km gazociągów i przyłączy średniego i niskiego ciśnienia oraz dystrybuuje około 1,7 mld m³ gazu ziemnego do prawie 1,5 mln punktów dostawy.

Niezwłocznie po przekształceniu MOSD stanął przed koniecznością opracowania całościowej strategii, począwszy od określenia modelu organizacji i funkcjonowania firmy poprzez ułożenie swoich relacji w aspekcie właścicielskim, regulacyjnym oraz rynkowym, a skończywszy na stworzeniu całościowej koncepcji zarządzania i rozwoju sieci dystrybucyjnej. Strategia ta będzie musiała zwrócić uwagę na rosnącą presję konkurencyjną, zwłaszcza ze strony mniejszych przedsiębiorstw, świadczących jednocześnie usługi operatorskie i usługi sprzedaży paliwa gazowego. Przedsiębiorstwa te będą prawdopodobnie mogły zaproponować elastyczniejsze podejście do klienta z uwagi na możliwość świadczenia znacznie szerszego zakresu usług oraz związane z tym zdywersyfikowanie źródeł pozyskiwania przychodów.

Organizacja MOSD

Prace nad przygotowaniem organizacji do pełnienia funkcji operatora systemu dystrybucyjnego gazu rozpoczęto w ramach MSG już na początku 2004 r., po ukazaniu się Nowej Dyrektywy Gazowej. Przyjęto założenie, że przygotowując nową organizację w obszarze operatorstwa należy dostosować ją do nowych zmieniających się warunków funkcjonowania sektora gazowego w Polsce, wykorzystując w tym celu zdefiniowane "dobre praktyki" wewnętrzne i zewnętrzne oraz wiedzę, doświadczenie i narzędzia ekonometryczne zewnętrznego doradcy. W ten sposób niemalże od podstaw, w ciągu 3 lat, została zbudowana organizacja oparta na zidentyfikowanych głównych procesach biznesowych realizowanych przez OSD (rys.1). W rezultacie tych prac z dniem 1 kwietnia 2007 r., jeszcze w ramach MSG, dokonano nowego podziału regionalnego służb w obszarze dystrybucji spółki i w miejsce dotychczasowych 3 Oddziałów Gazowni i 5 Rejonów Gazowniczych powołano 6 Oddziałów Zakładów Gazowniczych z siedzibami w Białymstoku, Ciechanowie, Mińsku Mazowieckim, Łodzi, Radomiu i Warszawie. W ramach dokonanej zmiany nastąpiło jednocześnie przejście z pięciostopniowego na trzystopniowy model zarządzania organizacją.

Z perspektywy czasu można powiedzieć, że podjęcie odpowiednio wcześnie prac nad określeniem organizacji operatora, pomimo braku ostatecznych informacji, co do kierunku, w jakim pójdą decyzje właścicielskie, było decyzją słuszną. Zaowocowało utworzeniem optymalnej organizacji oraz stosunkowo łagodnym przejściem ze struktur zintegrowanych (z działalnością obrotu gazem) do struktur stricte operatorskich. Oczywiście istnieje świadomość, że raz wypracowany sposób funkcjonowania spółki i jej struktura organizacyjna nie mogą być uznane za ostateczne oraz że prace nad ich doskonaleniem powinny trwać nadal. Przykładem na to może być już pojawiająca się konieczność dostosowania organizacji w związku z planowanym przekazaniem do MOSD prawie 1500 km gazociągów i ok. 150 stacji gazowych wysokiego ciśnienia wyłączonych z umowy leasingowej pomiędzy PGNiG S.A. i Gaz System S.A. (rys. 2).

MOSD, jako firma pełniąca rolę operatora systemu dystrybucyjnego gazu ziemnego, dokłada wszelkich starań, aby klienci spółki byli obsługiwani przy zachowaniu najwyższych standardów. Obecnie spółka jest w trakcie certyfikacji Systemu Zarządzania Jakością zgodnego z wymaganiami normy ISO. Zachowaniu niezbędnych standardów jakości służyć będzie również wdrożenie Systemów Zarządzania Środowiskiem oraz Bezpieczeństwem i Higieną Pracy.

Formalnoprawne uwarunkowania funkcjonowania i rozwoju

Do najważniejszych aktów prawnych regulujących funkcjonowanie operatora systemu dystrybucyjnego oraz rozwój gazowego systemu dystrybucyjnego należy zaliczyć:

• Nową Dyrektywę Gazową 2003/55/WE,
• Ustawę Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (z późniejszymi zmianami),
• Ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (z późniejszymi zmianami),
• Ustawę Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (z późniejszymi zmianami),
• Ustawę o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (z późniejszymi zmianami),
• Ustawę Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (z późniejszymi zmianami) i Ustawę o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (z późniejszymi zmianami),
• Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci gazowych, ruchu i eksploatacji tych sieci,
• Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi,
• Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Wymienione wyżej akty stwarzają często szereg barier dla tempa prowadzenia rozwoju i realizacji inwestycji liniowych, wynikających przede wszystkim z niezachowania ich spójności. Do największych przeszkód w planowaniu i realizacji inwestycji sieciowych można zaliczyć długotrwałość procedur uzgadniania i zatwierdzania niezbędnych dokumentacji i decyzji administracyjnych. Niezbędnym jest podjęcie w pilnym trybie dyskusji nad koniecznymi zmianami przepisów prawnych, w celu wspólnego wypracowania modelu prawa skutecznie ograniczającego obecne bariery w realizowaniu inwestycji. Wskazuje się potrzebę wprowadzenia zmian w ustawach nierozerwalnie związanych z działalnością operatorską, a zwłaszcza przygotowania podstaw prawnych w aktach rangi ustawowej i aktach podstawowych, z zakresu m.in.:

• planowania i zagospodarowania przestrzennego,
• ochrony środowiska, w tym ochrony przyrody,
• prawa budowlanego,
• gospodarki nieruchomościami

w celu ułatwienia realizacji inwestycji liniowych, a zwłaszcza procesu lokalizacji inwestycji oraz pozyskiwania terenów pod te inwestycje.

Do stworzenia odpowiednich warunków dla planowania i realizacji inwestycji liniowych konieczna jest współpraca inwestorów z organami administracji na szczeblu rządowym i samorządowym. Od 2006 r. w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego trwają prace nad zapisami nowej Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju na lata 2008 - 2033 (KPZK). Zadaniem KPZK jest stworzenie ram dla dokumentów planowania i zagospodarowania przestrzennego na wszystkich szczeblach samorządu terytorialnego, w tym m.in. określenie konkretnych elementów struktury przestrzennej, jak na przykład rozmieszczenia obiektów infrastruktury technicznej. KPZK formułuje ponadto zalecenia pod adresem układu instytucjonalnego gospodarki przestrzennej oraz sugestie zmian w systemie prawa określającego zagospodarowanie przestrzenne i planowanie przestrzenne. Powodzenie realizacji projektów ponadregionalnych MOSD uwarunkowane będzie m.in. uwzględnieniem takich projektów w ramach konsultacji KPZK z władzami województw. Z punktu widzenia MOSD najpilniejszym zadaniem wydaje się być aktywne włączenie w proces opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego na poziomie jednostek samorządu terytorialnego.

W zakresie planów rozwojowych MOSD, zwłaszcza na najmniej zgazyfikowanych obszarach Polski północno-wschodniej, nie należy zapominać o przepisach Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w której ustanowiono tzw. sieć obszarów Natura 2000 jako nową, osobną formę ochrony przyrody. Konieczność uwzględnienia tych obszarów w planowaniu inwestycyjnym może przełożyć się nie tylko na znaczący wzrost kosztów i wydłużenie czasu trwania procesu przygotowania i realizacji inwestycji sieciowych, ale w skrajnych przypadkach może skutkować zmianą przebiegu lub nawet rezygnacją z realizacji projektu gazyfikacji.

Bardzo istotne z punktu widzenia zabezpieczenia finansowania działalności spółki jest odpowiednie skalkulowanie ceny świadczonych usług dystrybucyjnych, uwzględniającej nie tylko koszty działalności operatora, ale i wynagrodzenia kapitału własnego. Z uwagi na prowadzenie działalności regulowanej i obowiązek zatwierdzania taryfy przez Urząd Regulacji Energetyki, operator nie może w pełni swobodnie określać poziomu cen oferowanych usług dystrybucyjnych, co w dalszej kolejności w zasadniczy sposób rzutuje na sytuację finansowo-ekonomiczną spółki, w szczególności rentowność prowadzonej działalności koncesjonowanej odzwierciedlającej poziom zysku, który jest jednym ze źródeł finansowania inwestycji.

W zakresie prowadzenia inwestycji liniowych godna zwrócenia uwagi jest Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym. Daje ona szanse na pozyskanie przez podmioty publiczne, w tym m.in. jednostki samorządu terytorialnego, wkładu własnego w projektach unijnych nie z własnego budżetu, a od partnera prywatnego, zwłaszcza w przypadku projektów o charakterze komercyjnym, przynoszących stałe przychody.

Techniczne uwarunkowania rozbudowy systemu dystrybucyjnego

W celu zwiększenia przychodów operator systemu dystrybucyjnego powinien zwiększać liczbę czynnych odbiorców paliwa gazowego. Obok zachęcenia do korzystania z gazu ziemnego odbiorców już przyłączonych do sieci, ale nie pobierających paliwa gazowego, najefektywniejszą metodą zwiększania liczbę czynnych odbiorców jest podjęcie działań aktywizujących rynek na obszarach rezerw przepustowości i przyłączanie do istniejących już odcinków sieci odbiorców niewymagających przebudowy istniejącego systemu dystrybucyjnego.

Prawdziwe wyzwanie może jednak stanowić przeprowadzenie rozbudowy istniejącej sieci i wejście z nią na nowe obszary dotychczas nie zasilane gazem ziemnym. Rozwój sieci na obszarach niezgazyfikowanych często ograniczany jest poprzez istniejące uwarunkowania zewnętrzne. Do ważniejszych z nich należy zaliczyć brak źródeł zasilania dla potencjalnych projektów gazyfikacyjnych i przyłączeniowych, który staje się zasadniczą determinantą kierunków możliwych działań rozwojowych operatora systemu dystrybucyjnego. Dla przykładu podejmowanie inwestycji gazyfikacyjnych na obszarze Polski północno-wschodniej jest bardzo mocno ograniczone brakiem rezerw zdolności przesyłowych gazociągów należących do Pomorskiego Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o.o. zasilających obszar Wielkich Jezior Mazurskich oraz analogicznym brakiem rezerw przesyłowych na gazociągu Bobrowniki - Białystok - Rembelszczyzna, stanowiącym źródło zasilania w gaz ziemny tego regionu Polski, a zarządzanym obecnie przez Gaz-System S.A.

Zdecydowana poprawa w zakresie rozwoju rynku gazu i systemu dystrybucyjnego na omawianym obszarze mogłaby nastąpić w przypadku dostaw gazu z innych kierunków, np.: uzgodnienia odbioru z gazociągu jamalskiego, modernizacja gazociągu łączącego Polskę z Białorusią tzw. Tietierowka, jak również dostaw w technologii LNG z budowanego w kraju terminala gazowego transportem lądowym (rys. 2).

Zapewnianie źródeł zasilania najczęściej wiąże się z poniesieniem dużych nakładów inwestycyjnych, tym większych, że inwestycje te powinny uwzględniać ewentualną dalszą rozbudowę systemu dystrybucyjnego i idący za tym wzrost zapotrzebowania na paliwo gazowe. W sytuacji, gdy żaden z uczestników rynku nie chce wziąć na siebie ryzyka realizacji nieoptymalnie zwymiarowanej inwestycji, decyzje o podjęciu rozbudowy systemowej bywają nader trudne i czasochłonne. Rozwój odpowiednich źródeł zasilania może być zatem zapewniony tylko poprzez partnerską, ścisłą i odpowiedzialną współpracę pomiędzy operatorami systemu dystrybucyjnego i przesyłowego, dostawcami paliwa gazowego, administracją lokalną oraz odbiorcami. Współpraca taka powinna zapewnić adekwatny podział potencjalnych korzyści i ryzyka pomiędzy poszczególnych uczestników tego procesu.

Przy okazji omawiania technicznych uwarunkowań funkcjonowania MOSD nie sposób nie zwrócić uwagi na "wyspowy" charakter zarządzanego systemu dystrybucyjnego, będący wynikiem dokonanego w ramach reorganizacji sektora podziału systemu na przesyłowy i dystrybucyjny, jak również występowania przez lata niewystarczającego poziomu zapotrzebowania na gaz ziemny i w następstwie braku podejmowania przedsięwzięć gazyfikacyjnych. W konsekwencji niejednokrotnie spółka może być zmuszona do rezygnacji z mniejszych projektów gazyfikacyjnych i przyłączeniowych, a nawet do odmowy przyłączania podmiotów bardzo atrakcyjnych z punktu widzenia potencjalnego zużycia oraz charakterystyki poboru gazu. Pewnym rozwiązaniem problemów związanych z "wyspowym" charakterem zarządzanego systemu dystrybucyjnego, a co za tym idzie i brakiem źródeł zasilania, może być zastosowanie technologii LNG. W tym przypadku jednak niezbędne jest indywidualne podejście do każdego takiego projektu, uwzględniające specyficzne uwarunkowania prawne, techniczne i logistyczne tego typu przedsięwzięć.

Wraz z postępującą rozbudową systemu dystrybucyjnego spółki oraz budową nowych źródeł zasilania zwiększy się dostępność możliwości przyłączenia do sieci gazowej i w konsekwencji przypadki zaniechania zadań gazyfikacyjnych i przyłączeniowych będą zdarzały się coraz rzadziej z korzyścią dla odbiorców gazu ziemnego, jak i dla samego operatora.

Rynkowe uwarunkowania rozbudowy systemu dystrybucyjnego

Nie mniej ważną determinantą podejmowania działań rozwojowych jest istnienie rynku na świadczoną usługę dystrybucyjną, tj. odpowiedniego zapotrzebowania na paliwo gazowe. Operator podejmując decyzję o wybudowaniu kolejnego odcinka sieci dystrybucyjnej musi mieć minimum pewności, że generowane w rezultacie tej inwestycji przychody pozwolą mu na odzyskanie, w rozsądnym przedziale czasowym, poniesionych nakładów oraz na systematyczne pokrywanie kosztów ponoszonych na utrzymanie budowanej sieci i zapewnienia bezpiecznego jej funkcjonowania, a które to koszty będą generowane bez względu na to, w jakim stopniu dana część gazociągu będzie wykorzystywana. Z tego też względu podejmowane działania gazyfikacyjne i przyłączeniowe mogą nie być zawsze zbieżne z oczekiwaniami zarówno potencjalnych odbiorców paliwa gazowego, sprzedawców (nie ponoszących ryzyka długoterminowego zaangażowania się w budowę i utrzymanie sieci), administracji rządowej i samorządowej oraz społeczności lokalnej, mogących czasami oczekiwać od spółki operatorskiej, działającej na zasadach rynkowych, realizowania misji gazyfikacyjnego podnoszenia standardu życia z pominięciem podstawowego rachunku ekonomicznego. Pewnym rozwiązaniem problemu spotkania się z oczekiwaniami rynku może być wypracowanie formuły konsultacji rynkowej na temat planowanych na najbliższe lata zadań rozwojowych i modernizacyjnych, która miałaby za zadanie poddać weryfikacji przyjęte założenia, co do istniejącego i planowanego zapotrzebowania na gaz ziemny. Taka konsultacja mogłaby przyjąć, w przypadku operatora systemu dystrybucyjnego, postać publicznie prezentowanego i udostępnianego wieloletniego (np. 10-letniego) Planu zamierzeń rozwojowych. Plan ten przyjąłby kształt kroczącego, wariantowego dokumentu traktującego różne opcje kształtowania się rynku gazu i kierunków zasilania w kontekście sukcesywnie uaktualnianych analiz ekonomicznych. Plan taki stanowiłby dla rynku sygnał kierunków rozbudowy sieci i pomoc w planowaniu długookresowym w zakresie zaopatrzenia w gaz ziemny, a dla OSD byłby podstawą do formułowania jeszcze bardziej wiarygodnych planów rozwoju (w myśl prawa energetycznego) i długookresowego planowania finansowania prowadzonej działalności.

W kontekście problematyki rozwoju sieci dystrybucyjnej niezwykle istotną rolę odgrywają organy administracji lokalnej. Z jednej strony obok konsumentów energii to właśnie administracja lokalna jest głównym kreatorem zapotrzebowania na gaz i rozbudowę sieci. W skali regionalnej, poprzez prowadzona politykę regionalną, stanowi o miejscu operatora i paliwa gazowego na mapie energetycznej i w planach infrastrukturalnych. Obowiązujące akty prawne regulujące te zagadnienia w zdecydowany sposób ograniczają wpływ operatora na proces planowania przestrzennego i energetycznego nie zobowiązując władz samorządowych do konsultowania swoich planów zaopatrzenia w paliwa gazowe z przedsiębiorstwem gazowniczym (operatorem i spółką obrotu gazem), a jedynie dając temu ostatniemu prawo do zgłaszania uwag w ramach konsultacji społecznych. W rezultacie, o ile operator (we współpracy ze spółką obrotu gazem) w skali lokalnej nie zadba o uwzględnienie planowanych projektów w planach miejscowych, potrzeba rozbudowy sieci dystrybucyjnej gazu ziemnego może zostać nawet niezauważona i pominięta. Z drugiej strony dobra współpraca z organami administracji lokalnej pozwoli na znacznie sprawniejsze przeprowadzenie procesu przygotowania i realizacji inwestycji rozwojowo-modernizacyjnych i przyłączeniowych. Właśnie poprawa relacji z władzami lokalnymi, zwłaszcza odnośnie obszaru rozwoju systemu dystrybucyjnego, była jedną z ważniejszych przesłanek zmian organizacyjnych w MOSD, tj. skonsolidowania Rejonów Dystrybucji Gazu (dotychczasowe Rozdzielnie Gazu), utworzenia 6 Oddziałów Zakładów Gazowniczych oraz przekazania większych kompetencji w tym zakresie kierownikom tych jednostek.

Wykorzystanie funduszy Unii Europejskiej

Przystąpienie do Unii Europejskiej, obok konieczności implementacji wspólnotowych przepisów prawnych dotyczących liberalizacji rynku energetycznego sprawiło, że polskie przedsiębiorstwa stały się podmiotem europejskiej polityki strukturalnej. W perspektywie budżetowej na lata 2007 - 2013 z pomocy unijnej mogą skorzystać również przedsiębiorstwa gazownicze. W priorytecie X Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko (PO IiŚ) na tzw. liście projektów kluczowych umieszczone zostały projekty inwestycyjne PGNiG S.A. oraz Gaz-System S.A. PGNiG S.A. otrzyma dofinansowanie m.in. na projekt budowy terminala LNG na polskim wybrzeżu oraz na budowę i rozbudowę podziemnych magazynów gazu, natomiast Gaz-System S.A. przy wsparciu funduszy unijnych planuje zbudować i zmodernizować strategiczne, z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego kraju, odcinki sieci przesyłowej. Z punktu widzenia obszaru działania MOSD i dostępności źródeł paliwa gazowego istotne są w szczególności trzy projekty:

• KPMG Mogilno - Odolanów obejmujący budowę gazociągu umożliwiającego połączenie magazynu gazu w Mogilnie z magazynem w Wierzchowicach,
• Piotrków Trybunalski - Tworóg obejmujący budowę gazociągu stanowiącego modernizację połączenia pomiędzy Śląskiem a aglomeracją warszawską, oraz
• Gostynin - Płońsk obejmujący budowę gazociągu stanowiącego modernizację magistrali przesyłowej Włocławek - Rembelszczyzna (rys. 2).

Pierwsze dwa projekty stwarzają dodatkowe możliwości rozbudowy sieci dystrybucyjnej na obszarze województwa łódzkiego i mazowieckiego. Trzecia ze wskazanych inwestycji, która przyczyni się m.in. do wzmocnienia układów zasilania w kierunku węzła Uniszki i stworzy tym samym warunki do przesyłu większych ilości gazu w kierunku Warmii i Mazur, może w przyszłości stać się oparciem do rozbudowy systemu dystrybucyjnego w kierunku "zielonych płuc" Polski. Natomiast, tak jak to wcześniej zostało zasygnalizowane, nie rozwiąże kompleksowo problemu związanego z brakiem odpowiednich źródeł zasilania dla regionu północno-wschodniej Polski.

Z możliwości uzyskania bezpośredniego wsparcia unijnego w najbliższych latach skorzystać będą mogły również spółki dystrybucyjne. W ramach działania 10.2 PO IiŚ przewidziano dofinansowanie dla projektów budowy i rozbudowy systemów dystrybucyjnych gazu ziemnego wskazując jako priorytetowy obszar Polski północno-wschodniej. Kwota pomocy unijnej przewidziana na to działanie przekracza 300 mln euro, a beneficjenci będą ubiegać się o dotacje w ramach procedury konkursowej. W interesie wszystkich operatorów systemów dystrybucyjnych gazu leży jak największy udział w wykorzystaniu środków pomocowych, natomiast z punktu widzenia obsługiwanego obszaru planowane jest, że MOSD te działania będzie traktował priorytetowo. W tym celu w firmie prowadzone są prace zmierzające do identyfikacji zadań inwestycyjnych, które wpisują się w cele strategiczne PO IiŚ, a zarazem będą spełniały kryteria oceny projektów ubiegających się o dofinansowanie, tj. wzrost ilości przesyłanego gazu oraz przyrost liczby odbiorców.

Godny zauważenia jest fakt, iż operatorzy gazowych systemów dystrybucyjnych mogą korzystać ze środków unijnych przeznaczonych nie tylko na projekty inwestycyjne. MOSD od 2006 r. z powodzeniem korzysta z dofinansowania Europejskiego Funduszu Społecznego na program kompleksowego podnoszenia kwalifikacji pracowników. Wartość projektu szkoleniowego, którego realizacja potrwa do 2008 r. wynosi przeszło 4 mln zł, z czego wkład własny w gotówce wnoszony przez MOSD nie przekracza 10% tej kwoty. Dlatego też już teraz w spółce planuje się kontynuację działań w zakresie szkolenia pracowników w perspektywie funduszy unijnych na lata 2007 - 2013.

Podsumowanie

Zaprezentowane w niniejszym artykule aspekty stanowią próbę określenia wyzwań i ograniczeń stojących przez operatorami systemów dystrybucyjnych na zliberalizowanym rynku gazu, widzianych z perspektywy MOSD. Sygnalizowane bariery w procesie inwestycyjnym mogą stanowić przede wszystkim punkt wyjścia do dyskusji nad przeprowadzeniem niezbędnych zmian w systemie prawnym zmierzających do poprawy warunków przygotowania i realizacji inwestycji liniowych, co w konsekwencji może mieć bardzo znaczny wpływ na wykorzystanie przeznaczonych funduszy unijnych w ramach PO IiŚ. Omawiane aspekty mogą stać się też kanwą dla szczegółowej analizy strategicznej niezbędnej przy formułowaniu dokumentów strategii operatorów, wyznaczania celów i zadań służących ich realizacji.

W dłuższym okresie czasu rozwój systemu dystrybucyjnego gazu wymaga decyzji uwzględniających zarówno charakterystykę techniczno-technologiczną systemu dystrybucyjnego i przesyłowego, jak i potrzeby wyrażane przez rynek oraz kierunki dostaw gazu. Są to decyzje, których OSD nie może podejmować samodzielnie. Dlatego konieczna jest aktywna współpraca wszystkich uczestników rynku gazu, komunikowanie i uzgadnianie planów rozwojowych operatorów z otoczeniem - spółkami obrotu gazem, jednostkami samorządu terytorialnego, odbiorcami - jako działanie niezbędne do formułowania wiarygodnych planów rozwoju tych przedsiębiorstw. Proces ten mógłby się odbywać za pośrednictwem udostępnianego wszystkim zainteresowanym długookresowego Planu zamierzeń rozwojowych, który stanowiłby wizję rozwoju operatora i zarazem sygnalizował planowane kierunki rozbudowy systemu dystrybucji gazu w wieloletniej perspektywie.

www.mazowieckiosd.pl